Ο Λάμπρος και η Μαρία είναι οι οδηγοί µας στις «Αόρατες διαδρομές».
Καθένας τους έχει μία συγκλονιστική ιστορία να μας αφηγηθεί.
 
 
Λάμπρος, οδηγός «Αόρατες Διαδρομές»
 
«Όταν βρέθηκα στο δρόμο, βίωσα την απόλυτη μοναξιά. Δεν είχα ανθρώπους να με ακούσουν, να με πιστέψουν. Να μου δώσουν το σπρώξιμο να ξαναλειτουργήσει το μυαλό. Αλλά μπήκα στον ξενώνα, μετά από έξι μήνες εντάχθηκα και στη θεατρική ομάδα, ακολούθησε η "σχεδία"... Θα φανεί υπερβολικό, αλλά είναι σαν να µου ξαναδόθηκαν τα κλειδιά του σπιτιού µου. Εξακολουθώ να είμαι άστεγος, αλλά δεν αισθάνομαι πολίτης δεύτερης κατηγορίας, όπως τους πρώτους μήνες που μπήκα στον ξενώνα. Είμαι καθαρός, προσέχω τον εαυτό μου, κάνω τα όνειρά μου, να βρω μια δουλειά, να μου ανοίξουν πόρτες.
 
Πιστεύω ότι πολλοί άνθρωποι που θα έρθουν στις περιηγήσεις δεν έχουν περπατήσει την πόλη, από φόβο και µόνο. Το γεγονός ότι θα νιώσουν μια ασφάλεια λόγω της δικής µας παρουσίας, από µόνο του, είναι μια μεγάλη προσωπική ικανοποίηση. Έχω περάσει αυτά που πέρασα. Ειδικά τον καιρό που ήμουν στο δρόμο. Τώρα, δεν φοβάµαι τίποτα πλέον».
 
 
 
 
Μαρία, οδηγός «Αόρατες Διαδρομές»
 
«Η επαφή με τον κόσμο είναι το μεγαλύτερο δώρο. Έχω γίνει πολύ πιο κοινωνική. Πάντα ντρεπόμουν και ήμουν πιο ντροπαλή. Τώρα πια έχω αποκτήσει λίγο περισσότερο θάρρος. Με βοηθάει να ακούω τόσο καλά σχόλια. Μου δίνει θάρρος να προχωρήσω και να προσπαθήσω περισσότερο. Θέλω γενικά να είμαι αισιόδοξη.
 
Οι "Αόρατες Διαδρομές" με βοήθησαν να αποκτήσω αυτοπεποίθηση, να στέκομαι μπροστά σε κόσμο, να τους κοιτώ στα μάτια και να τους μιλώ για τη ζωή μου. Στην αρχή δεν πίστευα ότι θα τα καταφέρω. Τώρα, όμως, βλέπω ότι καθημερινά μπορώ να χαμογελώ περισσότερο και να γίνομαι καλύτερη. Και στις διαδρομές και σαν άνθρωπος».